سه شنبه که برگشتم سر کار بعد از یک تعطیلات چهار پنج روزه هم اطاقی ام مقاله اش را آورد داد دستم نه صفحه و از من خواست که ان را بخوانم. می دانید جمله ای گفت که کمی مرا ترساند. گفت غلط هایش را برایم پیدا کن چون زبان تو بهترین است!

اما ترسناک تر از آن وقتی بود که شوهرم گفت که اختلاف های ریز و درشت مادرم با من بر سر قدرت است. چیزی که تا به حال درباره اش فکر نکرده بودم. اینکه من گادمادر فامیل شده ام بدون آنکه خودم بخواهم یا حتی برایش تلاشی بکنم. وقتی از دست من سر هیچ دلخور شد و من تمام مدت از خودم می پرسیدم که چرا هر حرف من را سو تعبیر کرده است مشکل من نبودم تهدیدی بود که از ناحیه من احساس می کرد و هنوز هم می کند. می دانید که اختلاف داشتن ما دلیل نفرتمان از هم نیست یا کمتر دوست داشتن یکدیگر. اختلاف ما دلیلش این است که او به غایت کنترلی است و من به همان اندازه سرکش. این را از آن جهت گفتم که یک بار باعث سو تفاهم شد. مرز بین خودخواهی و عشق به فرزند بسیار باریک است که کمتر پدری و در اکثر موارد کمتر مادری می تواند بین ان تفاوت قایل شود. راستش وقتی کسی با والدینش اختلاف عقیده پیدا می کند من آن را دلیل فهم و عقل طرف می دانم نه کمبود عاطفه یا بد بودن روابط خانوادگی. اگر من نوعی عین مادری که حداقل 28 سال از من بزرگتر است فکر کنم واقعن یک جای کار می لنگد. راستش سخت است به این مرحله از شعور رسیدن و فکر می کنم هنوز هم باید طی طریق کنم تا به مرحله ای برسم که بتوانم بدون آنکه مادرم را بیآزارم با عقیده اش مخالفت کنم. قسمت دیگری از رشد فکری مستقل فکر کردن است. معمولن وقتی جمله ای با مامانم گفت شروع می شود مغزم به طور خودکار آن را نا دیده می گیرد و گوینده یک پله از احترامش کمتر می شود.

قدرت گرفتن زیاد سخت نیست ولی نگه داشتن آن خیلی سخت است.

پی نوشت برای شکوفه خوبم که نه تنها ارزشش همیشه چند پله بالاتر است هیچ هم از آن کم نشده

رابطه خوب با پدر مادر داشتن یک بحث جداست بدون تفکر حرف های پدر و مادر را تکرار کردن یک بحث دیگر. من و مادرم از یک نظر خیلی به هم شبیه هستیم و آن سر سختی و کله خرابی است و از طرف دیگر رک گویی و خشن بودن ذاتی پدرم اخلاقی که مادرم برای یک زن نمی پسندد از پدرم دقیقن با همان شدت به من رسیده است این دو تا علاوه بر آن که مدت ها مادرم گادمادر فامیل خودشان بوده دست به دست هم داده تا ما دو تا چون دو تا دشمن نه طاقت قطع رابطه را داشته باشیم نه تحمل دیدن یکدیگر و این از طرف من شدید تر خودش را نشان بدهد چون من فرزند و همیشه طلبکار و او مادر است و همیشه مظلوم! شاید باید این را جایی در نوشته ام اضافه می کردم که مادر من یک زن کاملن متفاوت با تمام عرف های ایرانی است ولی فشار جامعه و اطرافیان بعضی جاها باعث شده که به زانو دربیاد. آدمی است که خیلی بالاتر از توانایی هایش تلاش کرده و از دید من یکی از موفق ترین های هم نسلان خودش می باشد. راستش را بخواهی وقتی تفاوت های تربیتی را در خودم می بینم و با زنان هم سن و سال دور و بر مقایسه می کنم می بینم کارش از لحاظ تربیتی اگر از چندین ایراد کوچک صرف نظر کنیم بینظیر است. این را بدون اغراق می گویم وقتی او را در سی سالگیش سی سال قبل با یک زن سی و خورده ای ساله مثلن امروزی مقایسه می کنم و تفاوت فرضن چهار سالگی خودم را به عنوان بچه اش با چهار سالگی بچه همسایه متوجه می شوم که چقدر روش های تربیتی مادرم موثر تر و مفید تر بوده است.

منظورم از جمله ای که مامانم اینا گفتن آدم هایی است که در بست افکار و حرف های والدینشان را تکرار می کنند یا اصلن بهتر است بگویم آنقدر ذهنشان رشد نیافته است که نمی توانند جور دیگری فکر کنند قطعن شامل آدم های خوشبختی که متفاوت فکر می کنند عمل می کنند و در نهایت رابطه خوبی با والدینشان دارند نمی شود.

شاید باید بیشتر توضیح بدهم که این نوشته اصلن چرا نوشته شد. فرض بگیرید آشنایی دارید که از دید شما و معیار هایتان برای آدم موفق خیلی خیلی عقب است  گناهی که از دید من برای یک زن قابل چشم پوشی نیست برای مردش که بماند. که علاوه بر تمام این مشکلات که نیمی را مدیون تربیت غلط والدینش و نیم دیگر را طرز فکر مردسالارانه همسرش که بدلیل حمایت های افراطی از او یک خنگ اجتماعی ساخته برگردد در کمال ناباوری بر اساس این جمله من که مادرم هرگز از من نخواسته کارم و موفقیتم و خانواده ام را فدای او و احساسش کنم قضاوت کند و بگوید چقدر خوشحال است که مادرش اینقدر خوب و مهربان است! و جای من نیست! البته بگویم حماقت باز هم از طرف چنین افرادی است که بدون شناخت من و مادرم و رابطه مان و نوع ارتباطمان ما را قضاوت می کنند باز هم تیپیکال رفتار ایرانی.

قبلن فکر می کردم همه والدین مثل پدر و مادر من فکر می کنند که بچه هایشان هر جا و هر جور که راحت هستند باید زندگی کنند ولی اخیرن نظرم عوض شده است. از دید من مادری که بچه اش را آنقدر وابسته به خودش بار می آورد که فرضن در سی سالگی باز هم نمی تواند مستقل فکر کند هنوز مرحله مهمی از رشد فکری و عقلی را پشت سر نگذاشته و آن احترام به استقلال شخصیتی فرزندش می باشد. لپ کلام اختلاف فکری داشتن من و مادرم دلیل بدبختیمان نیست رابطه الکی با مادر داشتن هم دلیل خوشبختی نیست.

امیدوارم واضح تر شده باشد نوشته ام و از آن حالت گنگش در آمده باشد.