ظاهرن این بچه های علامه حلی خیلی شیطون بودن چیزایی که علی تعریف میکنه بعضی وقتا دلم برای معلمای بیچاره شون میسوزه!
داستان شیطنت های اینا میکشه به جایی که مدیرشون ور میداره یه لیست تهیه میکنه از اینکه هر کار خلاف چقدر نمره انضباط کم میشه به ازاش. مثلن دویدن تو راهرو یک نمره جیغ زدن دو نمره و همین جوری برو تا ته!
یه روز مدیره میره سر یکی از کلاسا و میبینه همه یه چشمشونو بستن دارن یکی چشمی نگاش میکنن! مدیره عصبانی میشه میپرسه این چه برنامه ای؟ که یه حاضر جوابی میگه آقا چشمک زدن که تو لیست نبود.
حالا حکایت مردم و لامپ روشن و بادکنک سبز و اینا منو یاد این داستان انداخت.
حالا که همه چی ممنوع چراغ زدن که ممنوع نیست بادکنک هوا کردن که ممنوع نیست.