آمدم دفاع که چه عرض کنم بی صاحب جای دفاع نگذاشته است ولی یک شبهاتی وجود دارد و آن هم فکر کنم دلیلش عدم منبع مقایسه باشد. اگر حداقل میشد قوانین را با قبلی ها مقایسه کرد آدم بعضی جاهایش نمی گفت همچینام بد نیست که!

البته آن قسمت مالیات از مهریه غیر متعارف را شخصن حمایت می کنم. اگر عطف به ما سبق میشد که چه بهتر. آن وقت شاید این شوهر ما اینقدر دست دست نمی کرد سر بذل مهریه! از اینکه اینقدر به من اعتماد دارد بعضی وقت ها لجم میگیرد.

راستش وسط راه پشیمان شدم از نوشتن از لایحه. بوی گوشت کوبیده کل کریدور را گرفته است و من را پرتاب کرد به فضای خانه پدری.

آن وقت ها که بچه بودم وقتی مادرم آبگوشت یا به قول کردها شوربا(و )سور (قرمز) البته با یک واو غلیظ آخرش می پخت من گریه می کردم که نمی خورم. حالا دارم به خودم لعنت می فرستم که اگر خورده بودم شاید اینقدر دلم برای شوربای قرمز تنگ نمی شد. البته کوزین کردی فقط شوربای قرمز نیست یک سلسله شورباهای مختلف است. یکی کِفته و شورباست که شامل پیاز سرخ کرده و نوعی سبزی که لطفن نپرسید نمی دانم چه بود باضافه کوفته هایی که فکر کنم مخلفاتش همان کوفته تبریزی بود فقط در ابعاد کوچکتر که آبش را تیلیت می کردیم و کوفته هایش را با نان لواش می خوردیم لقمه لقمه و هر وقت ته گلویمان گیر می کرد یک قلپ هم نوشابه! پشت بندش میخوردیم.

دیگری شورباو هِلکَ(شوربای تخم مرغ) بود که شبیه باقلاقاتق شمالی است منهای باقلای مازندرانی به جایش فکر کنم رشته می ریزند و آبکی تر است. این هم خوشمزه بود با تخم مرغ هایی که درسته توی آن شکسته می شد و بعد با تیلیت کردن توی آبش نوش جان می فرمودیمش.

دیگری مختص تابستان ها بود و خانه مادربزرگم که گوجه های ملس تازه را از سر جالیز می خرید و با آن شورباو باینجان( شوربای گوجه) درست میکرد که عبارت بود از گوجه ریز شده پیاز سرخ شده باضافه سیب زمینی و کمی هم برنج و باز تیلیتش می کردیم و بعد از نهار هم می رفتیم اطاق مشرف به کوچه که باد خنکی از پنجره اش میزد داخل و اگر کسی مرحوم نشده بود  و صدای قران خوان بد صدای مسجد نزدیک چهار راه بلند نبود تا خود قیامت را بیاورد جلو چشمانت آن وقت یک چرتی هم می زدیم در حالیکه مادرم و خاله هایم کله پاچه دیگر بندگان بینوا را بار می گذاشتند و با حرارت پشت سرشان غیبت می کردند.

حال من مانده ام و هوس یک تاغار آبگوشت و گوشت کوبیده و ریحان تازه و نان لواش. اصلن مگر زن گرسنه لایحه مایحه سرش می شود.

اصلن اگر شوهرم شونصد تا هوو هم سرم بیاورد من تا وقتی یک آبگوشت این آخر هفته بار نگذارم به شصت پای چپم هم نیست! هوم در تفکر دوباره اگر هوویمان دست پختش خوب باشد و حاضر باشد آب و جارو کند بدم نمی آید یکی کلفتی مان را بکند!

نظر شما چیست؟ آبگوشت در ازای چند همسری؟ کدام بهتر است؟

چند وقتی بود که هیچ ایمیلی ازش نداشتم تا اینکه همین دو سه هفته پیش میل زده بود و وقتی میلش رو برای همسر خان خوندم در کمال تعجب من گفت فلانی تو با این روانی ها کی اصلن آشنا شدی که خودشونو دوستت میدونن؟!؟؟!؟

داستان رو شما فرض بگیرید این بود که مثلن من تو یه تصادف کل شنوایی * ام رو به صورت موقت از دست داده باشم منتهی ملت فکر کنن برای همیشه گوشام نمی شنوه بعدش درست یکسال بعد که من شنوایی ام برگشته سر جاش و فقط منتظرم دوره نقاهتم سپری بشه و بتونم خبرش رو به بقیه بدم برات میل بزنن که خیلی دوست داشته که به من خبر بده که داره میره کنسرت اروسمیت یا باب دیلن و از اینکه من نمی تونم بشنوم اظهار تاسف کرده باشه و جای منو خالی کرده باشه!

حتی اگه بدون اظهار تاسفش می نوشت که داره میره کنسرت و بدون اشاره به ناشنوایی من شاید اونقدر ضایع نبود و منم براش یه پیام تبریکی چیزی مینوشتم.

من که همیشه سعی می کنم قسمت مثبت ماجرا رو ببینم به همسر خان گفتم شاید بلد نیست یا نمی فهمه که این کارش باعث آزار من میشده اگه واقعن ناشنوا شده بودم!

با عصبانیت گفت چطوره که همه این روانی های عوضی وقتی به ما میرسن بلد نیستن حرف بزنن و آزار ندن.

این از زن خنگ فلانی این از دوستای اجق وجق تو اونم از ننه باباهامون!

خدایی اش من که نفهمیدم ربط ننه باباهامون به این ماجرا چی بود شاید روش نشد که بگه ننه ات(مال من وگرنه مال خودش اصلن اگه روزی دو کلمه حرف بزنه باید نذری چیزی بدید که صداشو شنیدید و تارهای صوتی اش هنوزم کار میکنه و لال نیست و من واسه همین خیلی دوستش دارم. آدمی که حرف نمی زنه بهتر از اونیه که هر دقیقه یه زر میزنه و به قول همسر خان با عرض پوزش اسهال دهانی داره) روزی شونصد دفعه به آدم ناشنوا یادآوری می کنه که اگه به حرفش گوش داده بودم الان شنواییم سرجاش بود.

تنها چیزی که دارم بگم اینه که طرف لابد یه جای زندگیش مشکل داره و متاسفانه اگه مشکل مربوط به ازدواجش باشه دیگه تقصیر من نیست.

طرف مثل زن بیسواد فلانی هم نیست که بگی از در و داهات تازه اومده نمی دونه چه ریختی حرف بزنه. دانشجوی پست داک و تهران بزرگ شده بهترین دانشگاه تهران درس خونده و هر چی هم فکر میکنم من کی به این آدم بدی کردم که چنین خشم و نفرتی رو درش ایجاد کرده باشم هنوزم تو کفش موندم.

* نگران نشید شنوایی من سرجاشه به عنوان مثال عرض کردم

فیلم Atonement فیلم بینظیری است و داستان آن که برگرفته از یکی از نول های آقای ایان مک اِوان است از سال 1939 شروع میشود. نقش سیسیلیا تالیس را کی را نایتلی بازی می کند و نقش روبی ترنر را جیمز مک اَوی و کارگردان آن آقای جو رایت است.

فیلم از صحنه ای که بریونی تالیس خواهر یازده ساله سیسیلیا نمایشنامه اش را تمام کرده و دنبال مادرش می گردد تا آن را نشانش دهد شروع میشود. روبی پسر خدمتکار خانواده عاشق سیسیلیاست و بریونی کوچک شیفته روبی و همین شیفته گی و سن کمش منجر به یک تراژدی می شود.

روبی بین زندان رفتن به خاطر اتهام آزار جنسی دخترک یکی از اقوام کارفرمایش و سرباز شدن دومی را انتخاب می کند و سیسیلیا و او از هم جدا می شوند. آخر داستان بریونی که دیگر زن میانسالیست و نویسنده ای معروف در یک مصاحبه اعلام می کند که آخر داستان را کمی تغییر داده تا آنچه را که روبی و سیسیلی به خاطر اشتباه جبران ناپذیر او از دست داده اند را به آنها باز گرداند. صحنه آخر داستان که بریونی جوان که پرستار شده است با روبی و سیسیلی در محل اقامتشان روبرو می شود و عذرخواهی می کند زاییده تخیل بریونی است و در حقیقت روبی در جنگ در سال 1940 کشته می شود و سیسیلیا در همان سال در اثر حمله هوایی در پناهگاه جان می دهد.

فیلم خوش ساخت و زیباست ولی از همه زیباتر داستان فیلم است .

……………………………………………………………………………………

کتاب هری پاتر و جام آتش با ترجمه فارسی خانم ویدا اسلامیه را چند وقت پیش از کتابخانه گرفته بودم. ترجمه آن آنقدر افتضاح است که عطایش را به لقایش بخشیدم و کتاب اصلی را دست گرفتم و جان خودم و شوهرم را از غر غر مداوم نجات دادم فرضن black forest را همان بلک فارست نوشته است. این اولین بار نیست که ترجمه دوزاری کتابی حالم را بهم می زند. اولین بار کتاب قصه های جزیره را کسی به من هدیه داده بود با اشتیاق شروع کردم و در همان چندین صفحه اول خانم چیستا یسربی مترجم کتاب black smith را همان بلک اسمیت نوشته است. باز جای شکرش باقی است که آن را اسمیت سیاه ترجمه نکرده.

فکر می کنم جای یک مترجم قوی مثل نجف دریابندی یا مرحوم قاضی در دنیای ترجمه خیلی خالی باشد و نویسنده درست و درمان که بماند با این نول های درپیت و قراضه.

مترجم شدن مانند هر کاری دقت میخواهد و سواد باور کنید مجبور نیستید هر آشغالی را چاپ کنید.